GÖNÜL MİSAFİRİ VE BİZ.

İki kavram. Uzak ve yakın. Yakın olmak isteyenler uzaktan bakarlar. Oysaki uzaktakinin hissetiğini yakın kendinde arar. uzaklaştıkça yakınlaşır yakınlaştıkça uzaklaşır çünkü sevilen uzaktan sevilmeyi tercih eder aşk aykırıdır uzaklarda gezer iki nesnenin arasındaki uzaklıktır aşk yakın ise katı kuralları vardır bazen yakın olabilmek için uzaktayken hissettiklerini kurban etmek zorunda kalırsın tıpkı bir rüzgarın kayaya düşen tohumu uzak topraklara attığı gibi oysa tohum kayaya düşmüştür fakat kayada çiçek bitmez narin duygular için yumuşak toprak lazım gönül en kaygan haliyle sevgiliye bakarken uzaklaşmayı ister çünkü kayayı hep yosun sarmıştır çiçek buna katlanamaz yakından uzağı uzaktan yakını arar bir bahar mevsiminde kış yaklaştı çiçek bunun farkında değil onun için uzak  ve yakın

        Bitmez diyorlardı sevda şarkılarına, yüklü muhhabet yağmurlarına hepsi gittiler artık biz ve onların sadeçe anıları kaldı . şimdi mevsim kış oldu havalar soğuk ve sırtımda sadeçe gömleğim var.yanımda sadık arkadaşım muhhabet kaynağım hayal dünyanın şemsini yollara koyuldum.  keşke dememeye karar verdim artık.düzeltmanin yollarını dost ile alacağım sadık arkadaşımla. büyütüm içimde onu bir cevher gibi   yeter oldu artık kendi kendine bakar oldu muhhabet kayanağım vefakar dostum, felaket arkadaşım.

     Ne kadar  ilginç  kim  olursa olsun  insanı  anlatan iki kelime oluyor.yılardan ne anladın diye  sorsalar  bir kaç kelime den  fazlası dökülmüyor dillerden acaba iki kelimenin getirisi nedir.  yok yok sormuyorum  senin sözün nedir diye.elbeteki pişmanlıkların sana  yeter.  koocca  ömür  esasında sanki bir  rüya idi uyanmak istemediğin  enazından kelimeler yetersiz kalmıyor bizde seni bilmemenin üzüntüsü kaldı bende şimdi  seni yüzünü şemsine dönen resimler kalır.